Flug og gegnumlýsingar

Fimmtudagur 1. mars 2007
Við systur risum úr rekkju fyrir allar aldri spenntar að komast af stað á vit ævintýranna. Ákváðum að sleppa morgunmat að sinni og leggja af stað. Brunuðum í Grafarvog og sóttum Sigurlaugu. Hún stóð albúin í anddyrinu á bláu blokkinni. Hún var hress og vel vakandi enda hafði mamma hennar stokkið á fætur kl. 6 og eldað handa henni hafragraut. Adda og Sigurlaug fengu ferðaupplýsingar á leiðinni þar sem þær misstu af undirbúningsfundinum. Suður í Keflavík spurðumst við fyrir um hvort hægt væri að bóka töskurnar alla leið til Istanbul. Fyrst sagði okkur geðvond ljóska að það væri ekki hægt en þá spurðum við bara næsta starfsmann. Vorum svo heppin að hitta Davíð, starfsmann mánaðarins hjá Flugleiðum, hann bókaði töskurnar okkar alla leið eins og ekkert væri. Að þessu loknu hittumst við kát og hress í morgunmat í flugstöðinni. Þar var heilsast og spurt um ætt og uppruna því ekki höfðu allir hitt alla fyrr. Fljótlega kom í ljós að allir eru skyldir öllum. Eins og venjulega varð seinkun á fluginu til London og Svava yfirfararstjóri var farin að verða stressuð. Við hin vorum nokkuð róleg enda 4 klst milli fluga og við í transit á Heathrow. Þar vorum við vandlega gegnumlýst en ekkert grunsamlegt fannst og við komumst til að fá brottfararspjald í næsta flug eftir nokkra stöðu í biðröðum. Nú tók við hangs á flugvellinum, sumir keyptu karamellur, aðrir skoðuðu ilmvötn og bleikar ástarsögur. Hin enska frú sem hafði bókað okkur inn hafði talið öruggara að láta okkur ekki sitja saman. Hjón fengu að vísu að sitja saman en við karllausu konurnar sátum hver í sinni sætaröð, sumar með sætisfélaga en aðrar ekki. En þetta kom ekki að sök við komumst til Istanbul samt. Lent var á Atatürk flugvelli á undan áætlun. Þar var allt mun afslappaðra, vegabréfaskoðun gekk hratt fyrir sig þegar vörðurinn hafði áttað sig á fyrsta íslenska vegabréfinu. Fórum svo að farangursfæribandinu og þökk sé Davíð komu töskurnar ein af annarri. En ó og svei ekki kom taskan hans Jónsa. Þá var leitað til ungrar stúlku sem var þarna að vinna og hún var öll af vilja gerð til að rannsaka málið og tryggja skil á töskunni þó síðar yrði. Það kom rúta frá hótelinu og sótti okkur.

Ókum inn í borgina og horfðum undrandi á ljósadýrðina úti á sjónum, þar var eins og stórborg yfir að líta en allt eru það skip sem eru að bíða eftir að komast upp Bosporus. Sundið er svo þröngt að það er einstefna, fyrst er tekin slatti af skipum upp sundið og síðan er tekinn slatti niður sundið. En umferin er svo mikil að það bíða alltaf fleiri skip en komast á nokkrum dögum. Innskráningin á hótelið gekk eins og smurð. Hittumst um stund á hótelbarnum þegar allir vour búnir að koma sér fyrir. Vorum mest undrandi á að þjónninn virtist vera á hæð við Ragnar Reykás. En fljótlega kom í ljós að barborðið var í hnéhæð fyrir viðskiptavininn en í brjósthæð fyrir þjóninn. Vorum öll nokkuð dösuð eftir ferðalagið. Ræddum aðeins um áætlun næsta dags en fórum svo að sofa.