Hallir og Hammam

Föstudagur 2. mars 2007

Morgunverðurinn var mjög góður, mikið úrval, allt frá marmaraköku og ólívum til jógúrts og ávaxtagrauts. Þjóninn bætti stöðugt á okkur kaffi og tei. Sumir fylltust nokkrum valkvíða fyrir framan borðið. Enn allir fengu nægju sína og héldu mjög spenntir af stað til að skoða borgina. Hótelið er niðri við sjó með fallegu útsýni út á sundið, það er mjög gaman að fylgjast með skipaumferðinni. En brekkan upp frá hótelinu er nokkuð brött en við vorum kát og spennt og héldum áleiðis í Topkapi höllina. Hún var um aldir heimili soldána Ottoman ríkisins sem lengi var eitt helsta stórveldi heims. Það var mjög gaman að ganga um göturnar, gróðurinn var allur mjög vorlegur, ávaxtatrén við það að blómstra og allar umferðareyjar þaktar blómstrandi sumarblómum, stjúpum, morgunfrúm og prímúlum. Í höllinni vour við um 3 klst, fórum í skoðunarferð um kvennabúr Tyrkjasoldáns, skoðuðum sloppa og skrautgripi soldánanna o.fl. gersemar þeim tilheyrandi. Eins sáum við hauskúpu Jóhannesar skírara, spor Múhameðs og öskju með skegghári spámannsins. Þegar allar þessar gersemar höfðu verið augum litnar voru allir orðnir svangir og fórum því að leita okkur að góðum stað til að snæða hádegisverð. Þar sem við göngum niður götuna fram hjá fundarstað fækingskatta bæjarins finnum við þessa ilmandi grilllykt. Runnum á lyktina að veitingastaðnum Græna horninu. Aðspurður sagðist veitingamaðurinn vera með einkasamkvæmi og engan mat að fá fyrir almenna túrista. Ætluðum við frá að hverfa við svo búið en þá kom aðvífandi verslunareigandi nokkur, skipar veitingamanninum að gefa fólkinu að borða, umbyltir borðaskipan veitingahússins og og skipar okkur til sætis. Segir okkur svo í óspurðum fréttum að dómarar baejarins seu her með hádegisverðarfund. Fljótlega fóru að streyma að stuttir kallar á kasmírullarfrökkum. Flestir komu þeir í bíl með einkabílstjóra. Þjónarnir báru mat í dómarana, þeir spjölluðu um ástand réttarkerfisins í Istanbúl héldum við, nema þeir hafi verið að ræða framgang Baugsmálsins, hvað vitum við. Verslunareigandinn færði okkur mat og drykk eftir því sem afgangar urðu af hádegisverði dómaranna. Diskar vour af skornum skammti en hnífapör fengum við. Að málsverði loknum tók vinur okkar ekki annað í mál en að við litum við í verslun hans sem selur ábreiður og púðaver. Kvaðst hann vera 10 barna faðir og kvöldverður fjölskyldunnar ylti á því að hann seldi nokkrar ábreiður. Og vegna þess ad í okkar hopi eru goðhjartaðar konur keyptu nokkrar þeirra ábreiðu á uppsettu verði og fengu þá púðaver í kaupbaeti. Nema Bára sem prúttaði, hún fékk ekkert púðaver. Nú voru allir tilbúnir að takast á við kaupahéðna Istanbúlborgar. Flestir drifu sig í leðurbúðir en einnig þurfti töskulausi maðurinn að kaupa sér nokkruð af nauðsynjum. Hittumst aftur á hótelinu kl. sex en þá vorum við búin að bóka okkur í Hammam eða tyrkneskt bað. Við áttum pantaðan bíl til að flytja okkur á staðinn en þegar til átti að taka mætti 9 manna rúta en við vorum 11. Það var ekki vandamál því bílstjórinn var með bílstól sem Þorsteinn fékk að sitja á meðan ekið var á æsispani um þröngar götur Istanbúl. Bílstóllinn var 30 sm hár kollur með ofinni setu. Þorsteinn var mjög hrifinn af stólnum og lagði fast að bílstjóranum að fá að vita hvar hann gæti keypt slíka stóla því hann taldi þá henta vel til að aka húskörlum sínum til verka heima á Íslandi. En þar sem Þorsteinn mælti á íslensku en bílstjórinn á tyrknesku varð ekkert úr kaupunum. En í baðið komumst við. Þar var öllum úthlutað trétöflum og viskustykki til að hylja sig í baðinu. Ráðagóðar íslenskar konur höfðu með sér sundbol til að bera sig ekki ósiðlega. Baðið er stór salur, allur klæddur marmara. Í honum miðjum er heit steinplata. Á þessa plötu lögðust allir og fundu hvernig hitinn seig inn í kroppinn. Síðan komu litlir tyrkneskir karlar og drógu hvern og einn afsíðis og skrúbbuðu, nudduðu og börðu viðskiptavinina. Eftir klukkutíma af þessari meðferð líktust ferðamenn helst nýsoðnum humrum. Þá voru allir vafðir í þurr viskustykki og fengu að fara út að jafna sig. Var þá gott að fá sér tesopa og ná nokkurri heilsu á ný. Síðan fór fólk í fötin aftur og kom sér út í bíl og við tók annað rall heim á hótelið aftur. Vorum við orðin frekar svöng svo farið var á veitingahús við hliðina á hótelinu. Þar inni sátu tómir miðaldra tyrkneskir kallar. Okkur datt helst í hug að það væri kvenfélagsfundur í hverfinu svo karlarnir þyrftu að fá sér að borða annarsstaðar en heima. Þjónarnir tóku okkur fagnandi, settu okkur við borð og innan tíu mínútna var borðið orðið hlaðið af mat og drykk en enginn búinn að panta neitt. Þarna fengum við alls konar tyrkneska forrétti, sallat, djúpsteikta gullfiska í orly-deigi og ávexti á eftir. Áttum við þarna saman góða stund og fannst við búin að afreka mikið á þessum fyrsta degi Istanbúlævintýrisins.