Moskur og medúsur

Laugardagur 3. mars 2007
Morgunverðurinn gekk betur, nú gekk fólk að því sem það vildi og sleppti ólívunum og marmarakökunni. Þó sumum fyndist við hæfi að fá sér marmaraköku hér á strönd Marmarahafsins. Að afloknum morgunverði gengum við aftur upp brekkuna. Fyrst fórum við að skoða Bláu moskuna. Þar fórum við úr skónum og skoðuðum okkur um ásamt fjölda annarra túrista. Það er alltaf gaman að skoða fallegar byggingar og þessi er með þeim glæsilegri. Héldum síðan yfir torgið að rauðu moskunni eða Hagia Sophia. Þar fórum við inn og skoðuðum bygginguna, safnið og sýningu á ljósmyndum af mósaíkmyndum sem tekist hefur að hreinsa kalklag ofan af. Því þegar Hagia Sofia var breytt úr býzanskri dómkirkju í mosku var kalkað yfir allar mannamyndir. Síðustu árin hefur verið unnið að því að hreinsa myndirnar og gera þær sýningarhæfar. Undruðumst við mikið hvað hægt hefur verið að byggja stór hús áður en Íslands byggðist því kirkjan/moskan er frá miðri sjöttu öld. Þegar við komum út var farið að rigna dálítið. Fórum þá yfir götuna og niður í forna vatnsveitu sem byggð var á tímum Rómverja. Þarna eru mikilir súlnasalir og enn geymt heilmikið af vatni. Búið er að gera gönguleið um salinn og súlurnar eru fljóðlýstar svo það er mjög skemmtileg upplifun að koma þarna niður. Í vatninu eru sérkennilegir myrkrafiskar sem verið hafa þarna niðri mjög lengi. Einnig mátti sjá þarna skjótast einn og einn gullfisk. Þegar niður var komið upphófst mikill tónlistarflutningur sem alla ætlaði að æra. Tyrkjunum hefur áreiðanlega þótt þetta hrikalega flott hjá sér. Þar sem við erum stödd innst inni fer allt í einu rafmagnið og þar sem þetta er lengst niðri í jörðinni varð alveg kolniðamyrkur. Fyrst héldum við að þetta væri til að auka upplifun okkar eins og tónlistin en þegar ljósið lét bíða eftir sér fóru að renna tvær grímur á fólk. Þar sem við stóðum í myrkrinu kom tyrkneskur öryggisvörður, skammaðist heilmikið og rak alla út. En þar sem það var niðamyrkur var fólk frekar seint að hreyfa sig og ekki kom vörðurinn með neitt ljós. Komu nú símarnir sér vel því fólk paufaðist áleiðis út við skin símaljósanna. En á leiðinni komu ljósin aftur en við sluppum við meiri tónlistarflutning. Það sem þykir merkilegast þarna inni eru tvær höggmyndir af höfði Medúsu. Hún er þekkt úr rómverskri goðafræði og er auðþekkt á að hár hennar er snákar. Tilhöggnum höfðum hefur verið stungið undir tvær súlur, mér finnst augljóst að menn hafi verið að vandræðast með tvær of stuttar súlur, fundið svona fína tilhöggna steina og stungið þeim undir þær til að þær pössuðu. En fræðimenn eru búnir að búa til alls konar skýringar á þessum höfðum. Þegar þessari skoðunarferð var lokið voru allir orðnir svangir. Létum því veiða okkur inn á veitingahús þar sem allir fengu kebab. Eftir matinn var skipt liði í verslunarferð. Sumir fóru í leður, aðrir í gull enn aðrir að skoða Egypska bazarinn sem líka er þekktur sem Kryddbazarinn. Allir þóttust orðnir fleygir og færir í verslunarháttum og vildu ólmir sanna sig. Um kvöldið fórum við í Galata-turninn í kvöldmat og á oriental-show. Innifalið í verðinu var flutningur að og frá hótelinu. Um hálf níu kom rúta og leiðsögumaður að sækja okkur. Við vorum fegin að nú var bílinn 15 manna og allir fengu sæti. En í stað þess að halda að Galata-turninum fór rútan að hringsóla í litlu, bröttu götunum bak við hótelið okkar. Bílstjórinn stoppaði við járnbrautarbrúna sem við höfðum mælt 2 m á hæð fyrr um daginn. Þar reyndi hann að bakka frá en brekkan var brött og bíllinn haggaðist ekki, stóð bara svartur reykur upp af honum. Þá lét bílstjórinn sig gossa inn í þrönga götu og skrapaði við það hliðina á bílnum. Eftir það kom fljótlega í ljós hvers vegna við vorum að rúnta þetta. Því nú fundust ein 3 hótel í viðbót þar sem bættust við farþegar. Þegar búið var að stafla 20 manns í rútuna var brunað á sjówið. Þar vorum við uppi á 7 hæð og útsýnið alveg frábært yfir borgina uppljómaða. Við fengum alls konar mat, kebab að sjálfsögðu og eins mikið vín og fólk vildi drekka. Maturinn var mjög túristastaðlaður og eiginlega frekar vondur. Til skemmtunar voru ýmis dansatriði, magadans, hnífadans og einhver fáránlegur soldánadans. Okkur fannst eiginlega fyndnast hvað hljómsveitin var leið á lífinu sérstaklega virtist fiðluleikarinn eiga erfitt með að lyfta hendinni til að sarga á fiðluna. Magadansmeyjarnar voru 3, við vorum eiginlega sannfærð um að hér væru á ferð 3 kynslóðir. Sú fyrsta var frekar ung, sú næsta var mjög góður dansari en ekkert sérstaklega ung. Sú síðasta var með hræðilega ljóta hvíta hárkollu, mikið viðgerð með sílikoni og alveg eldgömul. Einnig stjórnaði svitaangandi söngvari fjöldasöng og samkvæmisleikjum. Gurrý var Miss Iceland og þau hjónin sýndu góða takta í magadansi fyrir Íslands hönd. Þetta var mjög skringileg skemmtun og alls ekki þess virði að gera nema einu sinni á æfinni. Fórum til baka í troðnu rútunni og gekk nú ferðin slysalaust fyrir sig.