Gegnumlýst á heimleið

Þriðjudagur 6. mars 2007
Morguninn var mjög fallegur á strönd Bosporus. Sólin kom upp og það var íslenskt sumarveður. Stanslaus straumur af skipum niður sundið og höfrungarnir dönsuðu í kjalsoginu. Flestir þurftu að græja ýmislegt fyrir hádegi, sumir að hitta demantasalann sinn, aðrir að kíkja í eins og eina treflabúð. En allir voru komnir til baka á hótelið um hádegi. Sátum úti og horfðum á umferðina þar til rútan kom til að flytja okkur á flugvöllinn. Þar vorum við gegnumlýst við innganginn í flugstöðina. Fljótlega kom í ljós að British Airways neitar að innrita töskur alla leið til Íslands svo við sáum fram á að þurfa að skunda út og inn á Heathrow milli fluga þar. Við konurnar innrituðumst saman og vorum svo sakleysislegar að ekkert var leitað hjá okkur en hjónafólkið var tekið afsíðis með allt sitt hafurtask og grandskoðað. Við vorum tímanlega á ferðinni svo þetta gerði ekkert til. Fórum gegnum vegabréfaskoðun og spókuðum okkur um í fríhöfninni. Vorum gegnumlýst við hliðið og þar var svo næmt tæki að það pípti vegna fyllinga í tönnum og krækja á brjóstahöldum. Aftur var leitað hjá Bjössa enda maðurinn mjög dularfullur. Allir voru komnir út í vél og hún komin út á brautarenda tilbúin til flugtaks á brottfarartíma. Flugið gekk mjög vel og var lent á Heathrow hálftíma fyrr en áætlað var. Allir tóku til fótanna þegar út úr flugvélinni var komið. Kom sér nú vel að vera um kvöld á virkum degi því biðraðirnar voru mun styttri en þegar út var farið. Fengum töskurnar flótt og vel og stormuðum svo í gegnum flugstöðina í brottfararsalinn. Þar innrituðum við okkur aftur og drifum okkur svo í gegn. Við dáðumst mikið að því hvað karlmennirnir voru orðnir snöggir að rífa af sér beltið, fara úr skónum, tæma vasana og skunda í gegnum allar gegnumlýsingarnar. Vorum við sammála að þeir fengju vinnu á hvaða strippstað sem væri. Við vorum svo snögg að þessu að við vorum komin í fríhöfnina hálftíma eftir að við lentum. Þá settumst við niður og köstuðum mæðinni. Síðan fór fólk að skoða í búðir, kaupa karamellur og whisky. Flugleiðavélin kom upp á réttum tíma og öllum var pakkað inn í vél. Þá tilkynnti flugmaðurinn að það þyrfti að afísa vélina áður en lagt væri af stað. Sátum í klukkutíma áður en vélin hreyfðist úr stað. Langleggir voru farnir að krypplast nokkuð og sumir orðinir pirraðir. En í loftið fórum við og fengum mat í pappakassa. Lentum síðan seint og um síðir í Keflavík og komumst í fríhöfnina. Kvöddumst svo með virktum og hétum því að hittast heil áður en of langt um liði. Og stefna ótrauð að því að skoða heiminn betur.

Rútuferð til Asíu

Mánudagur 5. mars 2007
Dagurinn tekinn snemma því við vorum búin að leigja okkur rútu og leiðsögumann til að fara í skemmtiferð út fyrir borgina. Héldum til borgar sem heitir Bursa sem er um 300 km suður með Marmarahafinu Asíumegin. Okkur mætti snaggaralegur leiðsögumaður sem talaði ágætis ensku. Hann var að vísu nærri raddlaus, hafði aðeins misst sig á leik Besiktas - Galatasaray kvöldið áður. Héldum sem leið liggur yfir Bosphorus-brúna til Asíu-hluta Istanbúl. Við vorum á móti umferðinni því helstu íbúðarhverfin eru Asíumegin við sundið en vinnustaðirnir eru flestir í Evrópuhlutanum. Ókum eftir ágætis hraðbraut gegnum mörg háhýsahverfi. Komumst út úr borginni og héldum að ferjustað yfir fjörð einn sem gegnur inn í landið út úr Marmarahafinu. Við komum skrensandi í kappaakstri við annan bíl og leiðsögumaðurinn okkar stökk út og átti fjörugar samræður við ferjumennina. Það hafði í för með sér að einum pallbíl var hent aftur í land og við ókum um borð. Bílstjórinn sem hafði verið í kapp við okkur stóð eftir frekar óánægður. Ferjan tók um hálftíma og við fórum aftur af stað. Á því svæði voru upptök jarðskjálftans sem skók Tyrkland árið 1999. Bæirnir á þessu svæði hrundu að stórum hluta. En nú er búið að endurbyggja mikið og fólkið komið aftur. Þarna voru margar garðplöntustöðvar og mikið ræktað af apríkósum og eplum. Einnig ókum við framhjá óteljandi ólívutrjám. Komum til Bursa um hálf tólf. Fórum þar að kláfferju sem lá upp á hæsta fjallið þarna í kring. Hækkuðum okkur um rúma 1000 metra. Eftir því sem ofar dró þéttist þokan og þegar við komum á útsýnisstaðinn sáum við varla handa okkar skil. Snjór var á jörðu og hjónin í Reykjakoti bjuggu til snjókerlingu. Tókum hópmynd og biðum svo eftir næstu ferju niður. Það var samt nokkuð gaman að koma niður aftur og sjá yfir bæinn. Þessu næst fórum við að borða hádegismat. Fengum kebab, ekkert óvænt þar. Að matnum loknum skoðuðum við mosku þar rétt hjá. Þessi moska er kölluð græna moskan sökum þess að hún er skreytt að innan með sérkennilega grænum mósaíkflísum. Við fórum þessu næst í mjög stóra minjagripaverslun. Þar var allt á föstu verði og verðið helmingur á við það á Grand Bazar í Istanbul. Flestir keyptu eitthvað fallegt, hversu gagnlegt er annað mál. Þessu næst fórum við að grafhýsi fyrstu Ottoman soldánanna. En Bursa er þekktust fyrir að hafa verið höfuðborg Ottoman-veldisins áður en tyrkirnir náðu Istanbúl. Þarna er líka útsýni yfir bæinn. Bursa er einnig þekkt fyrir að vera helsti silkiframleiðslubær Tyrklands og þar er að finna glæsilegan silkimarkað með mörgum frábærum búðum. Okkur var auðvitað sleppt út til að skoða silki og sumir létu freistast. Að verslunarferðinni lokinni var haldið af stað til baka til Istanbul. Stoppuðum í vegasjoppu á leiðinni og sumir keyptu sér mikið af ólívum. Bílstjórinn sýndi og sannaði að tyrkir eru með djörfustu ökumönnum í heimi, enda skilaði hann okkur heim á hótel á vandkvæða. Voru allir mjög ánægðir með góðan dag í annarri heimsálfu.

Markaðir og málverk

Sunnudagur 4. mars
Allir mættir í morgunmat, þetta er árrisult lið sem hefur mikið að gera við að vera túristar. Í dag var skipt liði. Einn hópur hélt á vit almenningssamgöngukerfis Istanbúl, fór með lest, sporvagni og strætisvagni til Ortoköy. Það er þorp við enda Bosporusbrúarinnar. Þar er skemmtilegur útimarkaður á sunnudögum. Þarna var að sjá mikið af sama skrani og fæst í miðbænum en innan um var fólk að selja sitt eigið handverk. Eftir hangs á markaðnum var tekinn strætó og sporvagn á Istanbul Modern, nútímalistasafn Istanbúl. Safnið var opnað 2005 og þar er mjög skemmtileg sýning um þróun tyrkneska málverksins frá 1900 til dagsins í dag. Einnig var þarna ljósmyndasýning og myndbandasýning. Þegar allir voru orðnir þreyttir á að vera menningarlegir var haldið til baka með sporvagninum. Þar fóru sumir að leita að mat en aðrir heim á hótel. Afgangurinn af hópnum deildist upp. Alvöru innkaupakonurnar héldu áfram kortanotkun sinni, aðrir voru rúmlatir og sumir skoðuðu sig um í bænum. Þó hittust allir um tvöleytið og fóru í skemmtisiglingu upp Bosporus. Þar var kallt og rigning. Þegar komið var til baka á hótelið vour allir latir og ákváðu að borða á veitingahúsinu á hótelinu. Áttum þar saman notalega kvöldstund þar sem fólk rakti ævintýr sín og sagðar voru sögur af sérkennilegum mönnum úr Aðalvík og Aðaldal.

Moskur og medúsur

Laugardagur 3. mars 2007
Morgunverðurinn gekk betur, nú gekk fólk að því sem það vildi og sleppti ólívunum og marmarakökunni. Þó sumum fyndist við hæfi að fá sér marmaraköku hér á strönd Marmarahafsins. Að afloknum morgunverði gengum við aftur upp brekkuna. Fyrst fórum við að skoða Bláu moskuna. Þar fórum við úr skónum og skoðuðum okkur um ásamt fjölda annarra túrista. Það er alltaf gaman að skoða fallegar byggingar og þessi er með þeim glæsilegri. Héldum síðan yfir torgið að rauðu moskunni eða Hagia Sophia. Þar fórum við inn og skoðuðum bygginguna, safnið og sýningu á ljósmyndum af mósaíkmyndum sem tekist hefur að hreinsa kalklag ofan af. Því þegar Hagia Sofia var breytt úr býzanskri dómkirkju í mosku var kalkað yfir allar mannamyndir. Síðustu árin hefur verið unnið að því að hreinsa myndirnar og gera þær sýningarhæfar. Undruðumst við mikið hvað hægt hefur verið að byggja stór hús áður en Íslands byggðist því kirkjan/moskan er frá miðri sjöttu öld. Þegar við komum út var farið að rigna dálítið. Fórum þá yfir götuna og niður í forna vatnsveitu sem byggð var á tímum Rómverja. Þarna eru mikilir súlnasalir og enn geymt heilmikið af vatni. Búið er að gera gönguleið um salinn og súlurnar eru fljóðlýstar svo það er mjög skemmtileg upplifun að koma þarna niður. Í vatninu eru sérkennilegir myrkrafiskar sem verið hafa þarna niðri mjög lengi. Einnig mátti sjá þarna skjótast einn og einn gullfisk. Þegar niður var komið upphófst mikill tónlistarflutningur sem alla ætlaði að æra. Tyrkjunum hefur áreiðanlega þótt þetta hrikalega flott hjá sér. Þar sem við erum stödd innst inni fer allt í einu rafmagnið og þar sem þetta er lengst niðri í jörðinni varð alveg kolniðamyrkur. Fyrst héldum við að þetta væri til að auka upplifun okkar eins og tónlistin en þegar ljósið lét bíða eftir sér fóru að renna tvær grímur á fólk. Þar sem við stóðum í myrkrinu kom tyrkneskur öryggisvörður, skammaðist heilmikið og rak alla út. En þar sem það var niðamyrkur var fólk frekar seint að hreyfa sig og ekki kom vörðurinn með neitt ljós. Komu nú símarnir sér vel því fólk paufaðist áleiðis út við skin símaljósanna. En á leiðinni komu ljósin aftur en við sluppum við meiri tónlistarflutning. Það sem þykir merkilegast þarna inni eru tvær höggmyndir af höfði Medúsu. Hún er þekkt úr rómverskri goðafræði og er auðþekkt á að hár hennar er snákar. Tilhöggnum höfðum hefur verið stungið undir tvær súlur, mér finnst augljóst að menn hafi verið að vandræðast með tvær of stuttar súlur, fundið svona fína tilhöggna steina og stungið þeim undir þær til að þær pössuðu. En fræðimenn eru búnir að búa til alls konar skýringar á þessum höfðum. Þegar þessari skoðunarferð var lokið voru allir orðnir svangir. Létum því veiða okkur inn á veitingahús þar sem allir fengu kebab. Eftir matinn var skipt liði í verslunarferð. Sumir fóru í leður, aðrir í gull enn aðrir að skoða Egypska bazarinn sem líka er þekktur sem Kryddbazarinn. Allir þóttust orðnir fleygir og færir í verslunarháttum og vildu ólmir sanna sig. Um kvöldið fórum við í Galata-turninn í kvöldmat og á oriental-show. Innifalið í verðinu var flutningur að og frá hótelinu. Um hálf níu kom rúta og leiðsögumaður að sækja okkur. Við vorum fegin að nú var bílinn 15 manna og allir fengu sæti. En í stað þess að halda að Galata-turninum fór rútan að hringsóla í litlu, bröttu götunum bak við hótelið okkar. Bílstjórinn stoppaði við járnbrautarbrúna sem við höfðum mælt 2 m á hæð fyrr um daginn. Þar reyndi hann að bakka frá en brekkan var brött og bíllinn haggaðist ekki, stóð bara svartur reykur upp af honum. Þá lét bílstjórinn sig gossa inn í þrönga götu og skrapaði við það hliðina á bílnum. Eftir það kom fljótlega í ljós hvers vegna við vorum að rúnta þetta. Því nú fundust ein 3 hótel í viðbót þar sem bættust við farþegar. Þegar búið var að stafla 20 manns í rútuna var brunað á sjówið. Þar vorum við uppi á 7 hæð og útsýnið alveg frábært yfir borgina uppljómaða. Við fengum alls konar mat, kebab að sjálfsögðu og eins mikið vín og fólk vildi drekka. Maturinn var mjög túristastaðlaður og eiginlega frekar vondur. Til skemmtunar voru ýmis dansatriði, magadans, hnífadans og einhver fáránlegur soldánadans. Okkur fannst eiginlega fyndnast hvað hljómsveitin var leið á lífinu sérstaklega virtist fiðluleikarinn eiga erfitt með að lyfta hendinni til að sarga á fiðluna. Magadansmeyjarnar voru 3, við vorum eiginlega sannfærð um að hér væru á ferð 3 kynslóðir. Sú fyrsta var frekar ung, sú næsta var mjög góður dansari en ekkert sérstaklega ung. Sú síðasta var með hræðilega ljóta hvíta hárkollu, mikið viðgerð með sílikoni og alveg eldgömul. Einnig stjórnaði svitaangandi söngvari fjöldasöng og samkvæmisleikjum. Gurrý var Miss Iceland og þau hjónin sýndu góða takta í magadansi fyrir Íslands hönd. Þetta var mjög skringileg skemmtun og alls ekki þess virði að gera nema einu sinni á æfinni. Fórum til baka í troðnu rútunni og gekk nú ferðin slysalaust fyrir sig.

Hallir og Hammam

Föstudagur 2. mars 2007

Morgunverðurinn var mjög góður, mikið úrval, allt frá marmaraköku og ólívum til jógúrts og ávaxtagrauts. Þjóninn bætti stöðugt á okkur kaffi og tei. Sumir fylltust nokkrum valkvíða fyrir framan borðið. Enn allir fengu nægju sína og héldu mjög spenntir af stað til að skoða borgina. Hótelið er niðri við sjó með fallegu útsýni út á sundið, það er mjög gaman að fylgjast með skipaumferðinni. En brekkan upp frá hótelinu er nokkuð brött en við vorum kát og spennt og héldum áleiðis í Topkapi höllina. Hún var um aldir heimili soldána Ottoman ríkisins sem lengi var eitt helsta stórveldi heims. Það var mjög gaman að ganga um göturnar, gróðurinn var allur mjög vorlegur, ávaxtatrén við það að blómstra og allar umferðareyjar þaktar blómstrandi sumarblómum, stjúpum, morgunfrúm og prímúlum. Í höllinni vour við um 3 klst, fórum í skoðunarferð um kvennabúr Tyrkjasoldáns, skoðuðum sloppa og skrautgripi soldánanna o.fl. gersemar þeim tilheyrandi. Eins sáum við hauskúpu Jóhannesar skírara, spor Múhameðs og öskju með skegghári spámannsins. Þegar allar þessar gersemar höfðu verið augum litnar voru allir orðnir svangir og fórum því að leita okkur að góðum stað til að snæða hádegisverð. Þar sem við göngum niður götuna fram hjá fundarstað fækingskatta bæjarins finnum við þessa ilmandi grilllykt. Runnum á lyktina að veitingastaðnum Græna horninu. Aðspurður sagðist veitingamaðurinn vera með einkasamkvæmi og engan mat að fá fyrir almenna túrista. Ætluðum við frá að hverfa við svo búið en þá kom aðvífandi verslunareigandi nokkur, skipar veitingamanninum að gefa fólkinu að borða, umbyltir borðaskipan veitingahússins og og skipar okkur til sætis. Segir okkur svo í óspurðum fréttum að dómarar baejarins seu her með hádegisverðarfund. Fljótlega fóru að streyma að stuttir kallar á kasmírullarfrökkum. Flestir komu þeir í bíl með einkabílstjóra. Þjónarnir báru mat í dómarana, þeir spjölluðu um ástand réttarkerfisins í Istanbúl héldum við, nema þeir hafi verið að ræða framgang Baugsmálsins, hvað vitum við. Verslunareigandinn færði okkur mat og drykk eftir því sem afgangar urðu af hádegisverði dómaranna. Diskar vour af skornum skammti en hnífapör fengum við. Að málsverði loknum tók vinur okkar ekki annað í mál en að við litum við í verslun hans sem selur ábreiður og púðaver. Kvaðst hann vera 10 barna faðir og kvöldverður fjölskyldunnar ylti á því að hann seldi nokkrar ábreiður. Og vegna þess ad í okkar hopi eru goðhjartaðar konur keyptu nokkrar þeirra ábreiðu á uppsettu verði og fengu þá púðaver í kaupbaeti. Nema Bára sem prúttaði, hún fékk ekkert púðaver. Nú voru allir tilbúnir að takast á við kaupahéðna Istanbúlborgar. Flestir drifu sig í leðurbúðir en einnig þurfti töskulausi maðurinn að kaupa sér nokkruð af nauðsynjum. Hittumst aftur á hótelinu kl. sex en þá vorum við búin að bóka okkur í Hammam eða tyrkneskt bað. Við áttum pantaðan bíl til að flytja okkur á staðinn en þegar til átti að taka mætti 9 manna rúta en við vorum 11. Það var ekki vandamál því bílstjórinn var með bílstól sem Þorsteinn fékk að sitja á meðan ekið var á æsispani um þröngar götur Istanbúl. Bílstóllinn var 30 sm hár kollur með ofinni setu. Þorsteinn var mjög hrifinn af stólnum og lagði fast að bílstjóranum að fá að vita hvar hann gæti keypt slíka stóla því hann taldi þá henta vel til að aka húskörlum sínum til verka heima á Íslandi. En þar sem Þorsteinn mælti á íslensku en bílstjórinn á tyrknesku varð ekkert úr kaupunum. En í baðið komumst við. Þar var öllum úthlutað trétöflum og viskustykki til að hylja sig í baðinu. Ráðagóðar íslenskar konur höfðu með sér sundbol til að bera sig ekki ósiðlega. Baðið er stór salur, allur klæddur marmara. Í honum miðjum er heit steinplata. Á þessa plötu lögðust allir og fundu hvernig hitinn seig inn í kroppinn. Síðan komu litlir tyrkneskir karlar og drógu hvern og einn afsíðis og skrúbbuðu, nudduðu og börðu viðskiptavinina. Eftir klukkutíma af þessari meðferð líktust ferðamenn helst nýsoðnum humrum. Þá voru allir vafðir í þurr viskustykki og fengu að fara út að jafna sig. Var þá gott að fá sér tesopa og ná nokkurri heilsu á ný. Síðan fór fólk í fötin aftur og kom sér út í bíl og við tók annað rall heim á hótelið aftur. Vorum við orðin frekar svöng svo farið var á veitingahús við hliðina á hótelinu. Þar inni sátu tómir miðaldra tyrkneskir kallar. Okkur datt helst í hug að það væri kvenfélagsfundur í hverfinu svo karlarnir þyrftu að fá sér að borða annarsstaðar en heima. Þjónarnir tóku okkur fagnandi, settu okkur við borð og innan tíu mínútna var borðið orðið hlaðið af mat og drykk en enginn búinn að panta neitt. Þarna fengum við alls konar tyrkneska forrétti, sallat, djúpsteikta gullfiska í orly-deigi og ávexti á eftir. Áttum við þarna saman góða stund og fannst við búin að afreka mikið á þessum fyrsta degi Istanbúlævintýrisins.

Flug og gegnumlýsingar

Fimmtudagur 1. mars 2007
Við systur risum úr rekkju fyrir allar aldri spenntar að komast af stað á vit ævintýranna. Ákváðum að sleppa morgunmat að sinni og leggja af stað. Brunuðum í Grafarvog og sóttum Sigurlaugu. Hún stóð albúin í anddyrinu á bláu blokkinni. Hún var hress og vel vakandi enda hafði mamma hennar stokkið á fætur kl. 6 og eldað handa henni hafragraut. Adda og Sigurlaug fengu ferðaupplýsingar á leiðinni þar sem þær misstu af undirbúningsfundinum. Suður í Keflavík spurðumst við fyrir um hvort hægt væri að bóka töskurnar alla leið til Istanbul. Fyrst sagði okkur geðvond ljóska að það væri ekki hægt en þá spurðum við bara næsta starfsmann. Vorum svo heppin að hitta Davíð, starfsmann mánaðarins hjá Flugleiðum, hann bókaði töskurnar okkar alla leið eins og ekkert væri. Að þessu loknu hittumst við kát og hress í morgunmat í flugstöðinni. Þar var heilsast og spurt um ætt og uppruna því ekki höfðu allir hitt alla fyrr. Fljótlega kom í ljós að allir eru skyldir öllum. Eins og venjulega varð seinkun á fluginu til London og Svava yfirfararstjóri var farin að verða stressuð. Við hin vorum nokkuð róleg enda 4 klst milli fluga og við í transit á Heathrow. Þar vorum við vandlega gegnumlýst en ekkert grunsamlegt fannst og við komumst til að fá brottfararspjald í næsta flug eftir nokkra stöðu í biðröðum. Nú tók við hangs á flugvellinum, sumir keyptu karamellur, aðrir skoðuðu ilmvötn og bleikar ástarsögur. Hin enska frú sem hafði bókað okkur inn hafði talið öruggara að láta okkur ekki sitja saman. Hjón fengu að vísu að sitja saman en við karllausu konurnar sátum hver í sinni sætaröð, sumar með sætisfélaga en aðrar ekki. En þetta kom ekki að sök við komumst til Istanbul samt. Lent var á Atatürk flugvelli á undan áætlun. Þar var allt mun afslappaðra, vegabréfaskoðun gekk hratt fyrir sig þegar vörðurinn hafði áttað sig á fyrsta íslenska vegabréfinu. Fórum svo að farangursfæribandinu og þökk sé Davíð komu töskurnar ein af annarri. En ó og svei ekki kom taskan hans Jónsa. Þá var leitað til ungrar stúlku sem var þarna að vinna og hún var öll af vilja gerð til að rannsaka málið og tryggja skil á töskunni þó síðar yrði. Það kom rúta frá hótelinu og sótti okkur.

Ókum inn í borgina og horfðum undrandi á ljósadýrðina úti á sjónum, þar var eins og stórborg yfir að líta en allt eru það skip sem eru að bíða eftir að komast upp Bosporus. Sundið er svo þröngt að það er einstefna, fyrst er tekin slatti af skipum upp sundið og síðan er tekinn slatti niður sundið. En umferin er svo mikil að það bíða alltaf fleiri skip en komast á nokkrum dögum. Innskráningin á hótelið gekk eins og smurð. Hittumst um stund á hótelbarnum þegar allir vour búnir að koma sér fyrir. Vorum mest undrandi á að þjónninn virtist vera á hæð við Ragnar Reykás. En fljótlega kom í ljós að barborðið var í hnéhæð fyrir viðskiptavininn en í brjósthæð fyrir þjóninn. Vorum öll nokkuð dösuð eftir ferðalagið. Ræddum aðeins um áætlun næsta dags en fórum svo að sofa.